“U bent toch Thomas’ liefmoeder?” werd mij gevraagd door een huisgenoot van mijn middelste bonuszoon, terwijl ik zijn 22e verjaardagsfeest betrad. Liefmoeder? Had ik dat goed gehoord? “Eh…” verward was ik sprakeloos. Mijn partner sprong bij. “Nee, zij is niet Thomas’ moeder, maar ik ben zeker zijn vader.” Ook hij had het misverstaan.
Soms lukt het niet om te huilen, maar je voelt aan je hele lijf dat het je zal opluchten als je er wel aan toegeeft. Zoek dan naar muziek die je helpt je verdriet te verwoorden. De tranen komen dan vanzelf.
“Hier wil ik mijn persoonlijke verhaal delen over hoe een bedrijfsfaillissement en een echtscheiding mijn leven compleet op zijn kop zette.
Het verdriet om het faillissement en de scheiding kwam er pas jaren later uit. Ik dacht dat ik alles goed had verwerkt, maar in werkelijkheid had ik mijn emoties onderdrukt en genegeerd. Ik was zo gefocust op het overleven en het opnieuw opbouwen van mijn leven dat ik geen ruimte had om te rouwen om wat ik had verloren. Maar dat betekende niet dat het verdriet weg was. Het bleef zich opstapelen in mijn onderbewustzijn, totdat het te veel werd om te dragen.”
Rouwen doe je niet alleen bij een overlijden. Ook voor, na of tijdens een scheiding (verlies van een gezamenlijk leven), ontslag (verlies van je baan en ook collega’s), pensionering (verlies van je werkend bestaan) en ziekte (verlies van vertrouwen in je lichaam) heb je tijd en aandacht nodig om het verlies te verwerken.
Je gaat er niet aan dood. Zoals bij een kogel door je hart of bij een botsing. Dat zou wel moeten als iemand je trouw heeft gezworen en zegt dat hij nooit van je gehouden heeft. Dan zou je op slag dood moeten zijn.
Tijdens mijn werk als secretaressecoach ontmoette ik regelmatig mensen die makkelijk op het niveau konden werken die de manager wenste. Er was echter iets anders dat hen tegenhield.